Nie spodziewa\u0142em si\u0119, \u017ce pokocham t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119. Si\u0119gn\u0105\u0142em po Dungeon Crawler Carl podczas weekendu, my\u015bl\u0105c, \u017ce b\u0119dzie to kolejna bezu\u017cyteczna gra LitRPG. Zamiast tego otrzyma\u0142em dzik\u0105, inteligentn\u0105 i dziwnie wzruszaj\u0105c\u0105 odysej\u0119, kt\u00f3ra wykracza\u0142a daleko poza swoj\u0105 klas\u0119 wagow\u0105. <\/p>\n\n
Za\u0142o\u017cenie jest chwalebnie absurdalne – Ziemia zostaje przekszta\u0142cona w sadystyczny mi\u0119dzygalaktyczny reality show, a nasz bohater Carl (wraz ze swoim przezabawnie w\u0142adczym kotem Princess Donut) jest jednym z pechowych uczestnik\u00f3w. Ale oto kicker: pod krwi\u0105, chaosem i klaunami goblin\u00f3w z pi\u0142ami \u0142a\u0144cuchowymi (tak, to si\u0119 zdarza) kryje si\u0119 bezwzgl\u0119dna skuteczno\u015b\u0107 w budowaniu \u015bwiata. W swojej sprytno\u015bci przypomina startup – systemy grywalizacji s\u0105 szczelne, zach\u0119ty krystalicznie czyste, a p\u0119tla progresji uzale\u017cnia jak diabli. <\/p>\n\n
Carl jest typem niech\u0119tnego za\u0142o\u017cyciela, z kt\u00f3rym mog\u0119 si\u0119 uto\u017csami\u0107: pchni\u0119ty do przyw\u00f3dztwa, stale dostosowuj\u0105cy si\u0119, ucz\u0105cy si\u0119 na pora\u017ckach i buduj\u0105cy sojusze w czasie rzeczywistym. Nie zaczyna jako bohater. Staje si\u0119 nim dzi\u0119ki szybkiej iteracji i odmowie rezygnacji. Narracja jest szczup\u0142a, brutalnie zabawna i pe\u0142na moment\u00f3w, kt\u00f3re sprawi\u0142y, \u017ce si\u0119 przej\u0105\u0142em. Pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce tak by to wygl\u0105da\u0142o, gdyby Elon Musk, Hunter S. Thompson i Terry Pratchett wsp\u00f3lnie napisali dungeon crawlera po odosobnieniu ayahuasca. <\/p>\n\n
Czy to literatura? Nie. Czy jest to wci\u0105gaj\u0105ca, szalenie sprytna i jedna z najbardziej rozrywkowych rzeczy, jakie przeczyta\u0142em w tym roku? Jak najbardziej! <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"